Weerstand in Psychotherapie

Het is zo duur... Zoveel weerstand en tegenzin... Ik voel totaal geen enthousiasme meer... Ik zou dit toch zelf moeten kunnen... Het helpt toch niet... Ik ben veel te gecompliceerd... Mijn therapeut zal me toch wel geen 'oplossing' kunnen aandragen in mijn warboel... Ik moet het verleden gewoon het verleden laten, punt uit... De eerste therapie sessies waren heerlijk maar nu moet ik steeds dieper en dieper in mijn verleden duiken, ik heb er een hekel aan en schaam mij... Nu twijfel ik helemaal aan mezelf... Na een sessie voel ik mij soms rot... Als je onlangs enkele consulten hebt gehad bij een (nieuwe) therapeut, herken je dan iets?

www.life-cycles-destiny.com - © Rik Wellens - Laatst aangepast: Januari 3, 2001.

Home | Site Map | Site Info (straight) | Site Search Engine | How to surf this site?

Indien ja, dan is dat volkomen normaal! Per definitie is de start van een persoonlijke therapie een bevestiging dat er in jou leven iets niet helemaal goed gaat en dat je enige 'bijsturing' nodig hebt. Deze 'bijsturing' kun je een grens noemen, een verschil tussen de beoogde levenswijze en de oude manier. En deze 'bijsturing' is nodig in onderbewust materiaal. Daar onderbewuste inhouden van je psyche per definitie onderbewust zijn, zijn ze (nog steeds) onbekend voor je bewuste ego.

Ons onderbewuste heeft een heel complex, belangrijk leven en is vanuit zichzelf werkzaam. Het kan vanuit zichzelf denken, voelen en reageren en doet dat zelfs beter dan onze bewuste ego-structuur. En hier ligt een probleem. Het probleem of gedrag waarvoor je in therapie gaat was tot op deze dag op een bepaalde manier 'nodig'. Het diende een doel, hoe onlogisch dit ook zal lijken. Er is dus een belangrijke drijfveer achter je 'emotionele symptomen' en het is niet gemakkelijk om deze gedragspatronen los te laten, zeker als je er reeds een belangrijke periode van je leven mee worstelt.

Als je onderbewuste ontdekt dat er nogal belangrijke wijzigingen dienen te gebeuren in zijn innerlijke 'huishouding' (gewoonlijk na enkele beginsessies) zal dit grotere deel van je psyche naar slinkse wegen zoeken om deze bemoeienis op zijn terrein te blokkeren of tegen te werken. Het zal trachten te ontsnappen aan deze inmenging op zijn territorium. Niet openlijk maar eerder via verborgen tactieken. Het manipuleert je met opkomende gevoelens van twijfel, schuld, ongemakkelijkheid, verveling, weerstand… gebaseerd op dieper liggende (magische) geloofsystemen.

Je onderbewuste zal allicht enkele trucs gaan uithalen! Daarom moet je de communicatiedeur naar je therapeut openhouden.

Gewoon door een belangrijke twijfel (een gevoel) op te roepen in je bewuste denken zal het je wegdrijven van de bedoelde veranderingen in zijn gebied. Deze ontwijkende fenomenen worden de weerstand genoemd. Deze weerstand komt in elke therapie naar boven. Betekend dit dan dat je je afweer, twijfel, of ongemakkelijkheid moet negeren? Dat je kost wat kost met je therapeut verder moet werken, zelfs als hij of zij je blijkbaar niet kan helpen? Zelfs als hij niet instaat is om tot een oplossing te komen? NEEN!

Maar je kunt de communicatie wel helder houden door minstens een 'laatste' sessie te doen waar je openlijk spreekt over je twijfel. In het openen van de communicatie over je weerstand kan mogelijk een belangrijk inzicht over je innerlijke trauma's verborgen. Zelfs als je werkelijk gaat stoppen met deze begeleider bevat deze weerstand waardevolle informatie. Belangrijke info die bij een volgende therapeut gebruikt kan worden.

Als je beslist om toch te blijven werken met de eerste therapeut zal deze opening mogelijk een begin kunnen zijn van een werkelijk diepgaand therapeutisch proces. Nu kan er een transformatie plaatsvinden en juist deze openheid om je twijfel en weerstand te uiten tegen je therapeut zal de basis gaan vormen voor een dieper gevoel van vertrouwen. De opening van de communicatie met de begeleider is in werkelijkheid een metafoor voor de innerlijke communicatie en onbekende patronen diep in jezelf. Dit inzicht zal je diepe zelf genezing kunnen activeren, de hoeksteen van elke therapie. Uiteindelijk zijn het niet de therapeuten die hun klanten helen. Het zijn enkel gidsen, zij vormen een hulp om je diepe gewonde zelf te leiden naar heling en integratie van de ouden wonden. Dit in de eerste plaats via de aangeboden techniek of methode die hij volgt in de eerste plaats maar vooral door zijn empathie en ondersteuning.

Als je deze negatieve gevoelens niet deelt en je gewoon wegblijft, dan verlies je tweemaal. In de eerste plaats het 'nutteloos' uitgegeven geld voor de vorige sessies 'zonder resultaat' en in de tweede plaats omdat je nu je innerlijke geloofsysteem bevestigt in zijn magische geloof dat je voor je probleem geen gemakkelijke oplossing kan vinden. Zodoende zal de volgende therapie allicht nog minder effectief zijn. En zo verder…

Hoe manifesteert de weerstand zich meestal?

Wanneer mensen weerstand voelen om naar de volgende sessie te gaan uit zich dit niet direct duidelijk maar eerder via omwegen. In 70% van de gevallen wordt met een duidelijke. 'geschikte' reden een volgende afspraak verplaatst naar een of twee weken later. En deze nieuwe afspraak wordt dan in het slechtste geval gewoon niet nagekomen ('no-show'). Of zij gebeld dat zij 'ziek' zijn en dat zij opnieuw zullen opbellen wanneer zij 'beter zijn'. Zij bellen om de afspraak te annuleren maar hebben 'toevallig' hun agenda dan niet bij de hand en zullen later terugbellen. Of zij 'hebben het ineens zeer druk' en verplaatsen de afspraken tot tweemaal toe met een hoop excuses en redenen en blijven vervolgens gewoon weg. Of ze zeggen dat zij na de drukke periode zelf zullen terugbellen, wat een beetje beleefder is maar voor de rest hetzelfde effect heeft. 'Een nieuw, nog onbekend werkschema' is ook populair…

Als je iets van het bovenstaande herkent, overweeg nogmaals bij jezelf en beslis wat je er mee gaat doen. Gewoon wegblijven is op zijn zachts gezegd niet netjes en getuigt van een bijzonder slechte smaak.

Wat is de juiste manier?

Als je openlijk je weerstand, wantrouwen, ongemak, twijfel, geldgebrek of wat dan ook toegeeft tijdens je 'laatste sessie' zal de therapeut mogelijkerwijze op de volgende manier reageren: of hij zal een heleboel moeite doen om je in therapie te houden ofwel hij zal in de eerste plaats sterke, eerlijke interesse tonen in de redenen waarom je wilt stoppen. 'Hoe voel je je, wat is je pijn, waar ligt de twijfel'… zal dan het hoofdthema zijn.

Als hij echt geïnteresseerd is in voor jou zo vruchtbaar mogelijke resultaten zal de conclusie allicht zijn: A) je te verwijzen naar een andere therapeut (die beter geschikt is voor jou = je krijgt meer zelfvertrouwen) of B) je vindt samen de oorzaak van je negatieve gevoelens, je therapie krijgt een aardige ruggesteun in de goede richting, en hop, je bent weer op weg. Zodoende win je opnieuw.

Als zijn enige doel is je afhankelijk te houden van de therapie zal je twijfel, en ongemak aanhouden. Je voelt je zelf onzeker, dom, verward, tegenstrijdig enz… Als deze gevoelens gedurende meerdere weken aanhouden: open de communicatie opnieuw om bewust en in samenspraak te stoppen. Dit zal je eigenbeeld versterken en de volgende therapie zal een betere kans van slagen hebben. Zodoende win je weer.

Als je continu gevoelens hebt van verlies in plaats van een win-win situatie voor beiden dan is de toegepaste methode of de therapeut voor jou ongeschikt. Punt.

Je therapeut zal alleen maar enig geld verliezen door de niet opgevolgde afspraak. Jij zult echter zelfvertrouwen verliezen, en dat is een zeldzaam goed. Houdt de communicatie open. Speel het fair en je krijgt eerlijke resultaten. Als je trucs uithaalt kwets je vooral jezelf.

Ik hoop dat deze tekst je enig licht brengt.

© Feb. 2000 - Rik Wellens ;-)

Link naar het Layout Overzicht (Nederlands)

Link to English version of this text

Home | Site Map | Site Info (straight) | Site Search Engine | How to surf this site?

kirsnellew editMD

wstr-no